Пра курсы
ГАРАДЫ :

| Тэма: Р. Барадуліну — 80

26.02.2015
ДАЛУЧАЙЦЕСЯ! Мова Нанова перакладае бестселер! (Частка 5)

Народны пераклад знакамітай кнігі Андрэя Жвалеўскага і Яўгеніі Пастэрнак “Час заўжды добры”.

Сябры! “Мова Нанова” працягвае акцыю — перакладаем разам бестселер!

Беларускія пісьменнікі Андрэй Жвалеўскі і Яўгенія Пастэрнак выдалі супольна шмат кніг, але самай паспяховай аказалася кніга “Время всегда хорошее” — яе наклад перавысіў 70 тысяч асобнікаў.

Цяпер аўтары хочуць, каб твор пабачыў свет і па-беларуску. Спадар Андрэй сам выканаў пераклад, але вырашыў выставіць яго на “народнае абмеркаванне”, бо прызнаецца, што ведае беларускую мову недасканала.

Штотыдзень мы будзем вывешваць па адной частцы — і просім вас узяць самы гарачы ўдзел у абмеркаванні. Для зручнасці абзацы пранумараваныя. Пакідайце каментары на ўзор: “У абзацы 16 слова “…” лепш замяніць на слова “…”

Для зручнасці мы зрабілі на галоўнай старонцы сайта банер у правым слупку — “Мова Нанова перакладае бестселер”. Туды будуць вывешвацца ўсе часткі перакладу.

Калі акцыя ўдасца і пераклад будзе даведзены да ладу, аўтары гатовыя перадаць бясплатна аўтарскія правы на выданне беларускай версіі бестселера.

А вось, што даслаў у якасці прадмовы да праекта сам Андрэй Жвалеўскі.

Жвалеўскі / Пастэрнак

Андрэй Жвалеўскі і Яўгенія Пастэрнак — пісьменнікі, якія нарадзіліся і жывуць у Беларусі, але пішуць на рускай. Большая частка іх кніг выдаецца ў Расіі, там жа і разыходзяцца наклады, там жывуць амаль што ўсе іх чытачы, там пісьменнік Жвалеўскі/Пастэрнак атрымоўвае літаратурныя прэміі. Гэта крыўдна, у першую чаргу, самім Андрэю і Яўгеніі. Спрабавалі друкавацца ў беларускіх выдавецтвах, але і на роднай зямлі кніжкі выходзяць толькі на рускай мове. Пакуль што існуе адзіны пераклад на беларускую — аповесць “Гімназія № 13” выйшла ў часопісе “Маладосць”.

Таму пісьменнікі вырашылі самі перакласці самую вядомую і “тытулаваную” сваю кнігу — “Время всегда хорошее”. Але гэта можа адбыцца толькі пры падтрымцы ўсіх, хто добра валодае мовай.

Коратка пра аўтараў: разам пішуць з 2004 года, за гэты час выйшла 14 кніг агульным накладам каля 700 000. Самыя паспяховыя кніжкі напісаныя для падлеткаў. Лаўрэаты і фіналісты прэмій “Заветная мечта”, «Книгуру», «Алые паруса», «Алиса», імя В. Крапівіна, імя С. Міхалкова і г.д.

zhva2

О проекте / Аб праекце

Паважаныя сябры!

Я беларус, але, як і большасць сучасных беларусаў, дрэнна валодаю роднай моваю. Непрыемна.

А еще я писатель, так что для меня плохое владение инструментом — профессиональный позор.

Таму я вырашыў правесці эксперымент: перакласці на беларускую ўласную кнігу “Время всегда хорошее”. Яна напісаная ў сааўтарстве з Яўгеніяй Пастэрнак, але Жэня пакуль на такую рызыку, як аўтыразаваны пераклад, не адважваецца.

Но сам я не справлюсь. Не хватает чувства языка. Не хватает языковой практики. Поможете мне?

Работаць прапаную так: я перакладаю пэўны кавалак тэксту і выкладаю на сайце. Вы чытаеце, робіце заўвагі, адказваеце на пытанні. На сайце ж мы усё абмяркоўваем, і я прымаю канчатковае рашэнне.

Буду благодарен за любые, самые жесткие комментарии, но еще раз повторяю: окончательное решение остается только за мной. Без обид. Дело в том, что текст придется редактировать, он слегка морально устарел.

Напрыклад, калі мы пісалі кніжку ў 2008 годзе, уводзілі таямнічыя прылады пад назваю “комики”. Але сёння ўжо відавочна, что ніякіх “комиков” няма, а ёсць смартфоны ды планшэты. Асобныя моманты проста трэба ўдакладніць, “прычасаць” па літаратурных прычынах.

Проект предполагается полностью бесплатный. И переводчик, и его добровольные помощники денег не получат. Зато белорусские подростки получат еще одну книгу из их жизни, а не из жизни партизан и «мужыкоў-беларусаў».

Калі ж нехта пажадае выдаць гэты пераклад на паперы — калі ласка, але з афіцыйнай згоды аўтараў кнігі. Але і ў гэтым выпадку за пераклад плаціць не прыйдзецца.

Надеюсь на помощь и беспощадную критику.

Ваш

Андрэй Жвалеўскі

 

Синичка, 11 апреля 2018 года (Часть 5)

Сінічка, 11 красавіка 2018 года (Частка 5)

 

1. Следующий день прошел в кошмаре. На форуме творилась что-то невообразимое, сканировались и скачивались разные экзаменационные билеты чуть ли не двадцатилетней давности, ответы к ним, а толку? 1. Наступны дзень прайшоў жудасна. На форуме чынілася штосьці вар’яцкае, сканаваліся і спампоўваліся розныя экзаменацыйныя білеты ледзь не дваццацігадовай даўнасці, адказы да іх, а сэнс?
2. Вызывает меня историк. 2. Выклікае мяне гісторык.
3. – Воробьева, к доске! 3. – Вараб’ева, да дошцы!
4. – Куда? 4. – Куды?
5. – К доске. А ты что думала? А на экзамене как ты отвечать будешь? 5. – Да дошцы. А ты што думала? А на экзамене як ты адказваць будзеш?
6. Я встала и пошла к доске. Жуть как мне было страшно. 6. Я ўстала і пайшла да дошцы. Страх як мне жахліва было.
7. – Телефон положи! 7. – Тэлефон пакладзі!
8. – Что? 8. – Што?
9. Только тут я обратила внимание, что сжимаю в руке комик, как спасательный круг. 9. Толькі тут я звярнула ўвагу, што сціскваю ў руцэ смарт, нібы ратавальны круг.
10. – Положи, положи, – сказал историк. – Он тебе не понадобится. 10. – Падкладзі, пакладзі, – сказаў гісторык. – Ён табе не спатрэбіцца.
11. Я оставила комик на парте и поняла, что чувствую себя раздетой. Стою одна, на меня смотрит класс. Кто эти люди? Что я о них знаю? 11. Я пакінула смарт на парце і зразумела, што адчуваю сабе распранутай. Стаю адна, на мяне глядзіць клас. Хто гэтыя людзі? Што я пра іх ведаю?
12. – Ну, давай, тяни билет, – говорит историк. 12. – Ну, давай, цягні білет, – гаворыць гісторык.
13. – Что? – у меня от ужаса во рту пересохло. 13. – Што? – у меня ад жаху у роце перасохла.
14. Смотрю, а у него на столе бумажки какие-то разложены. Я вытянула первую попавшуюся, прочитала вопросы. 14. Гляджу, а ў яго на стале паперкі нейкія раскладзеныя. Я выцягнула першую-лепшую, прачытала пытанні.
15. – Ну, рассказывай. 15. – Ну, адказвай.
16. И тут я поняла, что никогда в жизни не сдам этот экзамен. Я помню параграф учебника, я помню вопросы в конце, я помню, мы на компах самостоялку делали, и помню, что в первом вопросе правильный ответ первый, а третий вопрос самый сложный, и там правильного ответа нет, нужно было поставить галочку в клеточке «нет верного ответа». Но я вообще не помню о чем там речь! Что-то про греков, что-то про Геракла… Он был крутой. Всё. 16. І тут я зразумела, што ніколі ў жыцці не здам гэты экзамен. Я памятаю параграф падручніка, я памятаю пытанні ў канцы, я памятаю, мы на кампах самастойку рабілі, і памятаю, што ў першым пытанні правільны адказ першы, а трэцяе пытанне самае складанае, і там правільнага адказу няма, трэба было паставіць птушку ў клетачцы “няма вернага адказу”. Але я наогул не памятаю пра што там размова! Нешта пра гржкаў, нешта пра Геракла… Ён быў круты. Усё.
17. Я беспомощно смотрела на учителя. Учитель выжидающе смотрел на меня. В классе стояла тишина. Такая, как в наушниках, когда ничего не играет. Мертвая, ватная тишина. Я попятилась к доске, мне очень захотелось сейчас сказаться больной. Упасть в обморок, забиться в судорогах… Но я отстояла молча еще пару минут. Историк сжалился: 17. Я бездапаможна глядзела на настаўніка. Настаўнік чакальна глядзеў на мяне. У класе стаяла цішыня. Нібы ў слухаўках, калі нічога не гучыць. Мёртвая, ватовая цішыня. Я адступілася да дошкі, мне вельмі захацелася апынуцца хворай. Страціць прытомнасць, зайціся ў курчах… Але я прастаяла моўчкі яшчэ пару хвілін. Гісторык злітаваўся:
18. – Ладно, давай сделаем так. Ты сейчас возьмешь учебник и прочитаешь пункт параграфа. А потом перескажешь, хорошо? 18. – Добра, зробім так. Ты зараз возьмеш падручнік і прачытаеш раздзел параграфа. А потым пераскажаш, дамовіліся?
19. Я кивнула и на несгибающихся ногах потащилась за учебником. Прочитала. В голове не отложилось ничего, я все время думала о том, что мне сейчас придется опять идти к доске и стоять перед лицом всего класса. Хотелось плакать. 19. Я кіўнула і на незгінальных нагах пацягнулася за падручнікам. Прачытала. У галаве не адклалася нічога, я ўвесь час думала пра тое, што мне цяпер давядзецца зноў ісці да дошкі і стаяць перад усім класам. Хацелася плакаць.
20. Историк еще раз сжалился и попросил меня просто прочитать параграф вслух. Прочла хриплым шепотом, все время сбиваясь. 20. Гісторык зноў злітаваўся і папрасіў мяне проста прачытаць параграф услых. Прачытала хрыплым шэптам, увесь час збіваючыся.
21. Бедный историк аж вспотел, пока я дочитала, а я совсем из сил выбилась. 21. Бедны гісторык аж змакрэў, пакуль я дачытала, а я зусім з духу выбілася.
22. Я замолчала, в классе повисла тишина, историк прокашлялся и сказал: 22. Я замоўкла, у класе павісла цішыня, гісторык пракашляўся і сказаў:
23. – Так, все еще хуже, чем я думал. Но экзамен вам сдавать все равно придется. На положительную оценку вам нужно сказать буквально десять связных предложений. Неужели это так сложно? 23. – Так, усё яшчэ горш, чым я думаў. Але экзамен вам здаваць усё адно давядзецца. На станоўчую ацэнку вам трэба сказаць літаральна дзесяць звязных сказаў. Няўжо гэта так складана?
24. Класс молчал. 24. Клас маўчаў.
25. – Ну вы же общаетесь между собой как-то! Разговариваете… 25. – Ну вы ж размаўляеце паміх сабой як-ніяк!
26. И тут раздался робкий голос с задней парты: 26. І тут прагучаў нясмелы голас з задняй парты:
27. – Мы не разговариваем, мы пишем. 27. – Мы не размаўляем, мы пішам.
28. Все обернулись назад. Голос подал мелкий пацанчик, кажется, его зовут Дима. Он такой тихий, что его и не замечал никто до этой реплики. 28. Усе абярнуліся. Голас падаў дробны дзяцючок, здаецца, яго клічуць Дзіма. Ён такі ціхі, што яго і не заўважаў ніхто да гэтай рэплікі.
29. – Пишете? – переспросил историк. – Ну так представь себе, что пишешь, и говори. Давай, попробуй! Расскажи нам про культуру Древней Греции. 29. – Пішаце? – перапытаў гісторык. – Ну дык уяві сабе, што пішаш, і гавары. Паспрабуй! Распаведай нам пра культуру Старажытнай Грэцыі.
30. Дима встал и тихо начал: 30. Дзіма ўстаў і тіха пачаў:
31. – У древних греков была хорошо развита культура… Они любили музыку… У них еще был Орфей… Он пел… 31. – У старажытных грэкаў была добра развітая культура… Яны любілі музыку… У іх яшчэ быў Арфей… Ён спяваў…
32. Историк страдальчески закатил глаза. 32. Гісторык пакутніцкі закаціў вочы.
33. – Ну, это, конечно, лучше чем просто молчать, но почему такие паузы между предложениями? 33. – Ну, гэта, зразумела, лепш, чым проста маўчаць, але чаму такія паўзы паміж сказамі?
34. Дима насупился и прошептал: 34. Дзіма насупіўся і прашаптаў:
35.– Там смайлики… 35. – Там смайлікі…
36. – Что? – обалдел историк. 36. – Што? – ашалеў гісторык.
37. – Смайлики там. Вы ж сказали говорить как пишешь, вот я их и пропускаю… 37. – Смайлікі там. Вы ж казалі гаварыць як пішаш, вось я іх і прапускаю…
38. Историк схватился за голову. 38. Гісторык схапіўся за галаву.
39. – Да… Все не плохо, все очень плохо! Так, запоминайте домашнее задание. Взять любой отрывок из учебника и внятно пересказать его родителям. Понятно? Ваши родители должны еще помнить, как это делается. И читать вслух. Пять страниц каждый вечер. 39. – Так… Усе не дрэнна, усе вельмі дрэнна! Запамінайце хатняе заданне. Узяць адвольны ўрывак з падручніка і выразна пераказаць яго бацькам. Зразумела? Вашы бацькі павінны яшчэ помніць, як гэта робіцца. І чытаць услых. Пяць старонак кожны вечар.
40. Тут прозвенел звонок. 40. Тут празвінеў званок.
41. – Всё, – сказал измученный историк. – Все свободны. 41. – Усё, – сказаў змучаны гісторык. – Усе вольныя.
42. Мы разошлись писать на форум эти неутешительные новости. 42. Мы разышліся пісаць на форму гэтыя несуцешальныя навіны.
Партнёр — menu.by
Партнёр — Кафэ “Грай”
Партнёры — Кісларод
Партнёр — Цэнтр Кола
Партнёр — Сувеніры пра Беларусь
Партнёры — Трэці Сектар
Партнёр — Падароск
Партнёр — Будзьма
Партнёр — Viapol
Партнёр А-100
Кнігарня Логвінаў
Партнёр — Velcom па-беларуску
Партнёр — Лятучы ўніверсітэт
Партнёр — Галерэя Ў
Інфапартнёр — kniharnia.by
Інфапартнёр — Новы час
Інфапартнёр — СВАЕ.БЕЛ
Інфа-партнёр — Разам
Інфа-партнёр knihi.by
Інфа-партнёр tuzin.fm
Інфапартнёры — ЭўраБеларусь
Інфапартнёры — Радыё Рацыя
Інфапартнёры — Нашыя Дзеткі
Інфапартнёр — Белсат