Пра курсы
ГАРАДЫ :

| Тэма: Кавярня

04.02.2015
ДАЛУЧАЙЦЕСЯ! Мова Нанова перакладае бестселер! (Частка 2)

Народны пераклад знакамітай кнігі Андрэя Жвалеўскага і Яўгеніі Пастэрнак “Час заўжды добры”.

Сябры! “Мова Нанова” працягвае акцыю — перакладаем разам бестселер!

Беларускія пісьменнікі Андрэй Жвалеўскі і Яўгенія Пастэрнак выдалі супольна шмат кніг, але самай паспяховай аказалася кніга “Время всегда хорошее” — яе наклад перавысіў 70 тысяч асобнікаў.

Цяпер аўтары хочуць, каб твор пабачыў свет і па-беларуску. Спадар Андрэй сам выканаў пераклад, але вырашыў выставіць яго на “народнае абмеркаванне”, бо прызнаецца, што ведае беларускую мову недасканала.

Штотыдзень мы будзем вывешваць па адной частцы — і просім вас узяць самы гарачы ўдзел у абмеркаванні. Для зручнасці абзацы пранумараваныя. Пакідайце каментары на ўзор: “У абзацы 16 слова “…” лепш замяніць на слова “…”

Для зручнасці мы зрабілі на галоўнай старонцы сайта банер у правым слупку — “Мова Нанова перакладае бестселер”. Туды будуць вывешвацца ўсе часткі перакладу.

Калі акцыя ўдасца і пераклад будзе даведзены да ладу, аўтары гатовыя перадаць бясплатна аўтарскія правы на выданне беларускай версіі бестселера.

А вось, што даслаў у якасці прадмовы да праекта сам Андрэй Жвалеўскі.

Жвалеўскі / Пастэрнак

Андрэй Жвалеўскі і Яўгенія Пастэрнак — пісьменнікі, якія нарадзіліся і жывуць у Беларусі, але пішуць на рускай. Большая частка іх кніг выдаецца ў Расіі, там жа і разыходзяцца наклады, там жывуць амаль што ўсе іх чытачы, там пісьменнік Жвалеўскі/Пастэрнак атрымоўвае літаратурныя прэміі. Гэта крыўдна, у першую чаргу, самім Андрэю і Яўгеніі. Спрабавалі друкавацца ў беларускіх выдавецтвах, але і на роднай зямлі кніжкі выходзяць толькі на рускай мове. Пакуль што існуе адзіны пераклад на беларускую — аповесць “Гімназія № 13” выйшла ў часопісе “Маладосць”.

Таму пісьменнікі вырашылі самі перакласці самую вядомую і “тытулаваную” сваю кнігу — “Время всегда хорошее”. Але гэта можа адбыцца толькі пры падтрымцы ўсіх, хто добра валодае мовай.

Коратка пра аўтараў: разам пішуць з 2004 года, за гэты час выйшла 14 кніг агульным накладам каля 700 000. Самыя паспяховыя кніжкі напісаныя для падлеткаў. Лаўрэаты і фіналісты прэмій “Заветная мечта”, «Книгуру», «Алые паруса», «Алиса», імя В. Крапівіна, імя С. Міхалкова і г.д.

zhva2

О проекте / Аб праекце

Паважаныя сябры!

Я беларус, але, як і большасць сучасных беларусаў, дрэнна валодаю роднай моваю. Непрыемна.

А еще я писатель, так что для меня плохое владение инструментом — профессиональный позор.

Таму я вырашыў правесці эксперымент: перакласці на беларускую ўласную кнігу “Время всегда хорошее”. Яна напісаная ў сааўтарстве з Яўгеніяй Пастэрнак, але Жэня пакуль на такую рызыку, як аўтыразаваны пераклад, не адважваецца.

Но сам я не справлюсь. Не хватает чувства языка. Не хватает языковой практики. Поможете мне?

Работаць прапаную так: я перакладаю пэўны кавалак тэксту і выкладаю на сайце. Вы чытаеце, робіце заўвагі, адказваеце на пытанні. На сайце ж мы усё абмяркоўваем, і я прымаю канчатковае рашэнне.

Буду благодарен за любые, самые жесткие комментарии, но еще раз повторяю: окончательное решение остается только за мной. Без обид. Дело в том, что текст придется редактировать, он слегка морально устарел.

Напрыклад, калі мы пісалі кніжку ў 2008 годзе, уводзілі таямнічыя прылады пад назваю “комики”. Але сёння ўжо відавочна, что ніякіх “комиков” няма, а ёсць смартфоны ды планшэты. Асобныя моманты проста трэба ўдакладніць, “прычасаць” па літаратурных прычынах.

Проект предполагается полностью бесплатный. И переводчик, и его добровольные помощники денег не получат. Зато белорусские подростки получат еще одну книгу из их жизни, а не из жизни партизан и «мужыкоў-беларусаў».

Калі ж нехта пажадае выдаць гэты пераклад на паперы — калі ласка, але з афіцыйнай згоды аўтараў кнігі. Але і ў гэтым выпадку за пераклад плаціць не прыйдзецца.

Надеюсь на помощь и беспощадную критику.

Ваш

Андрэй Жвалеўскі

 

Витя, 10 апреля 1980 года, утро (Часть 2)

Віця, 10 красавіка 1980 года, раніца (Частка 2)

 

1. Четвертая четверть — самая классная. До летних каникул оставалось совсем чуть-чуть, каких-то полтора месяца. А самое главное — до подведения годовых отметок. Я очень люблю апрель, а еще больше — конец мая. Еще пара контрольных, сбор дневников… и открываешь последнюю страницу, а там — твердые, заслуженные пятерки. И похвальный лист в нагрузку… 1. Чацвёртая чвэрць – самая фэцкая. Да летніх вакацый застаецца зусім крыху, нейкіх шэсць тыдняў. А самае галоўнае – да выстаўлення гадавых адзнак. Мне вельмш даспадобы красавік, а яшчэ больш – канец траўня. Яшчэ пара кантрольных, збор дзённікаў… і адкрываеш апошнюю старонку, а там – цвёрдыя, заслужаныя пяцёркі. І ўхвальны ліст у нагрузку…
2. Нет, я не задаюсь, но приятно все-таки. Честно говоря, когда меня вызвали к завучу, не сомневался, что услышу что-нибудь приятное. А когда вошел и увидел в кабинете старшую пионервожатую, то решил, что это приятное будет связано с моей должностью в отряде. Может, в совет дружины введут? Было бы здорово! 2. Не, я не задаюся, але прыемна ўсё ж. Праўду кажучы, калі мяне выклікалі да завуча, не сумняваўся, што пачую што-небудзь прыемнае. А калі ўвайшоў і ўбачыў у кабінеце старэйшую піянерважатую, то вырашыў, што гэта прыемнае будзе звязаны з маёй пасадай у атрадзе. Можа, у раду дружыны ўвядуць? Было б выдатна!
3. Но угадал я только наполовину. 3. Але адгадаў я толькі напалову.
4. — Садись, Витя, — строго сказала Тамара Васильевна, наш завуч по прозвищу «Васса», — у нас с Таней к тебе разговор как к председателю совета отряда! 4. – Сядай, Віця, – строга сказала Тамара Русланаўна, наш завуч па мянушцы Тамерлан, – у нас з Таняй да цябе гутарка як да старшыні рады атрада!
5. Я сел, автоматически подумав: «Перед “как” запятая не нужна, потому что тут оно в значении “в качестве”». 5. Я сеў, аўтаматычна падумаўшы: «Перад „як“ коска не патрэбна, таму што тут яно ў значэнні „ў якасці“».
6. Танечка и Васса смотрели на меня строго. Теперь было видно, что речь пойдет о каком-то важном, но не очень приятном деле. Возможно, о внеплановом сборе металлолома в честь открытия новой комсомольской стройки. 6. Танечка і Тамерлан глядзелі на мяне строга. Я зразумеў, што гаворка пойдзе пра нейкую важную, але не вельмі прыемную справу. Магчыма, пра пазапланавы збор металалому ў гонар адкрыцця новай камсамольскай будоўлі.
7. — Помнишь, Витя, — продолжила завуч, — Женя Архипов приносил в понедельник в школу кулич? 7. — Памятаеш, Віця, — працягнула завуч, — Жэня Архіпаў прыносіў у панядзелак у школу куліч?
8. Я удивился. Какой-то неожиданный вопрос. 8. Я здзівіўся. Нейкае нечаканае пытанне.
9. — Булку? — уточнил я. 9. — Булку? — удакладніў я.
10. — Кулич! — Танечка поправила меня таким противным голосом, что стало понятно, именно в этом куличе все и дело. 10. — Куліч! — Танечка паправіла мяне такім адваротным голасам, што стала зразумела, менавіта ў гэтым кулічы ўся і справа.
11. Я кивнул. 11. Я кіўнуў.
12. — Что ты киваешь? — вдруг зашипела Танечка. — Языка нет? 12. — Што ты ківаеш? — раптам сыкнула Танечка. — Мовы няма?
13. На вожатку это было не похоже. Обычно она со мной говорила приветливо и даже уважительно. Не так, как со всеми остальными. Я торопливо сказал: 13. На важатку гэта было не падобна. Звычайна яна са мной размаўляла ветла і нават паважліва. Не так, як з усімі астатнімі. Я паспешліва сказаў:
14. — Я помню, как Архипов приносил булку… кулич! 14. — Я памятаю, як Архіпаў прыносіў булку… куліч!
15. — Танечка! Не надо на Витю кричать, — Васса старалась говорить помягче, но у нее это плохо получалось. 15. — Танечка! Не трэба на Віцю крычаць, — Тамерлан імкнулася казаць мякчэй, але ў яе гэта дрэнна атрымвалася.
16. Просто вместо обычного металла в голоса звучал… наверное, какой-нибудь мягкий металл. Свинец, например. 16. Проста заміж звычайнага металу ў галасы гучаў… пэўна што, які мяккі метал. Свінец, прыкладам.
17. — Он же не виноват, — продолжила завуч. 17. — Ён жа не вінаваты, — працягнула завуч.
18. Я вообще перестал что-нибудь соображать. В чем виноват? Что мы эту булку… кулич ели не в столовой? 18. Я зусім перастаў што-небудзь цяміць. У чым вінаваты? Што мы гэту булку… куліч з’елі не ў сталоўцы?
19. — Но это же вопиюще… — начала Танечка, но Васса не дала ей договорить. 19. — Але гэта ж недапушчальна… — пачала Танечка, але Тамерлан не дала ёй дамовіць.
20. — Виктор, — сказала она своим обычным командирским голосом, — расскажи нам, пожалуйста, как все было. 20. — Віктар, — сказала яна сваім звычайным камандзірскім голасам, — раскажы нам, калі ласка, як усё было.
21. Я честно рассказал все. И как Женька притащил булку, как всех угощал, как все ели. И даже Ирку Воронько угостил, хотя они перед этим поругались. И меня угостил. Булка была вкусная, сладкая, только немного подсохшая. Все. 21. Я сумленна расказаў усё. І як Жэнька прыцягнуў булку, як усіх частаваў, як усе елі. І нават Ірку Варанько пачаставаў, хоця яны перад гэтым палаяліся. І мяне пачаставаў. Булка была смачная, салодкая, толькі крыху падсохлая. Усё.
22. — А о чем вы при этом говорили? — с угрозой спросила пионервожатая. 22. — А пра што вы пры гэтым размаўлялі? — з пагрозай спытала піянерважатая.
23. — Не помню, — откровенно признался я, подумав. 23. — Не памятаю, — шчыра прызнаўся я, падумаўшы.
24. — Вы говорили о бабушке Архипова, — сообщила мне Васса. 24. — Вы казалі пра бабулю Архіпава, — паведаміла мне Тамерлан.
25. — Да! Точно! — я обрадовался, что вспомнил нужное. — Он говорил, что она булку испекла! 25. — Так! Сапраўды! — я ўзрадаваўся, што ўспомніў патрэбнае. — Ён казаў, што яна булку спякла!
26. Две пары глаз так и впились в меня. 26. Дзве пары вачэй так і ўпіліся ў мяне.
27. — А зачем она испекла этот… эту булку, ты помнишь? — голос завучихи звучал вкрадчиво. 27. — А навошта яна спякла гэты… гэту булку, ты памятаеш? — голас завучыхі гучаў лісліва.
28. Я вспомнил. Мне стало жарко. Теперь понятно, почему меня вызвали. 28. Я ўспомніў. Мне стала горача. Зараз я зразумеў, чаму мяне выклікалі.
29. — Нуууу… — начал я. — Просто так… Кажется… 29. — Нуууу… — пачаў я. — Проста так… Здаецца…
30. — Вот! — обличающе подняла палец старшая пионервожатая. — Вот тлетворное влияние! Витя! Ты же никогда не врал! Ты же председатель совета отряда! Отличник! У тебя папа партийный работник! 30. — Вось! — пераможна падняла палец старэйшая піянерважатая. — Вось тлятворны ўплыў! Віця! Ты ж ніколі не хлусіў! Ты ж старшыня рады атрада! Выдатнік! У цябе тата партыйны супрацоўнік!
31. Мне стало совсем плохо. Я действительно впервые в жизни врал старшим товарищам. Но правду мне говорить совсем не хотелось. Поэтому я решил молчать. 31. Мне стала зусім дрэнна. Я сапраўды ўпершыню ў жыцці хлусіў старэйшым таварышам. Але праўду мне казаць зусім не хацелася. Таму я вырашыў маўчаць.
32. — Эх, Виктор, Виктор… — покачала головой Васса. — Разве этому я тебя учила? Разве так поступали пионеры-герои? Разве так поступал Павлик Морозов, имя которого носит наша дружина? 32. — Эх, Віктар, Віктар… — пакруціла галавой Тамерлан. — Хіба гэтаму я цябе вучыла? Хіба так рабілі піянеры-героі? Хіба так рабіў Паўлік Марозаў, імя якога носіць наша дружына?
33. — Между прочим, — добавила Танечка, — мы боролись за это право с пятидесятой школой! И победили! 33. — Між іншым, — дадала Танечка, — мы змагаліся за гэта права з пяцідзясятай школай! І перамаглі!
34. Завуч строго посмотрела на вожатую, и та осеклась. Видимо, сейчас было не время вспоминать прошлые заслуги. Я смотрел в пол и чувствовал, как жаркая краска заливает мне щеки. 34. Завуч строга паглядзела на важатую, і тая асеклася. Відаць, цяпер было недарэчы ўспамінаць мінулыя заслугі. Я глядзеў у падлогу і адчуваў, як гарачая фарба залівае мне шчокі.
35. Мы немного помолчали, и с каждой секундой мне становилось все жарче. 35. Мы крыху памаўчалі, і з кожным імгненнем мне рабілася ўсё гарачэй.
36. — Итак, — тихо проскрежетала Васса, — ты не помнишь, для чего бабушка Архипова испекла кулич? 36. – Такім чынам, – ціха праскрыгала Тамерлан, – ты не памятаеш, дзеля чаго бабуля Архіпава спякла куліч?
37. Я не пошевелился. На меня словно столбняк напал. 37. Я не паварушыўся. На мяне нібы слупняк напаў.
38. — Ладно, — вздохнула завуч, — придется напомнить. Бабушка Архипова испекла этот кулич… пасхальный кулич!.. к религиозному празднику «пасха». 38. – Добра, – уздыхнула завуч, – давядзецца нагадаць. Бабуля Архіпава спякла гэты куліч… велікодны куліч!.., да рэлігійнага свята «вялікдзень».
39. Я слушал этот стальной голос и вспоминал неясные слухи, которые ходили про Вассу. То ли она памятники Сталину лично сносила, то ли охраняла их от сноса… Об этом говорить сейчас было не принято, так что подробностей никто не знал. Но что она при этом отличилась — это точно. 39. Я слухаў гэты сталёвы голас і ўспамінаў невыразныя чуткі, якія хадзілі пра Тамерлан. Як яна помнікі Сталіну ці то асабіста зносіла, ці то ахоўвала іх ад зносу… Пра гэта казаць зараз было не прынята, так што падрабязнасцяў ніхто не ведаў. Але што яна пры гэтым вызначылася – гэта без сумненняў.
40. — Бабушка Архипова, — продолжала завуч, — таким образом пытается… 40. – Бабуля Архіпава, – працягвала завуч, – такім чынам спрабуе…
41. Васса замолчала, подбирая слова, и ей на помощь пришла пионервожатая. 41. Тамерлан замоўкла, падбіраючы словы, і ёй на дапамогу прыйшла піянерважатая:
42. — Пытается охмурить! И завлечь в сети религиозного дурмана. 42. – Спрабуе ачмурыць! І завабіць у сеткі рэлігійнага чмуту.
43. Завуч нахмурилась. Ей, преподавательнице русского языка с огромным стажем, что-то не понравилось в словосочетании «сети религиозного дурмана». Но она не стала поправлять Танечку, наоборот, поддержала ее. 43. Завуч нахмурылася. Ёй, выкладніцы беларускай мовы з велізарным стажам, штосьці не спадабалася ў словазлучэнні «сеткі рэлігійнага чмуту». Але яна не стала папраўляць Танечку, наадварот, падтрымала яе.
44. — Вот именно! 44. – Менавіта так!
45. Завуч и пионервожатая торжественно замолчали. Наверное, чтобы до меня лучше дошло. 45. Завуч і піянерважатая ўрачыста замоўклі. Напэўна, каб да мяне лепш дайшло.
46. Зря старались — до меня уже так дошло, что лучше и быть не может. 46. Дарма стараліся — да мяне ўжо так дайшло, што лепш і быць не можа.
47. — И что ты собираешься делать по этому поводу? — спросила наконец Васса. 47. — І што ты збіраешся рабіць па гэтай нагодзе? — спытала нарэшце Тамерлан.
48. Я смог выдавить только: 48. Я змог выдушыць толькі:
49. — Мы больше не будем… 49. — Мы больш не будзем…
50. Вожатка и завуч закатили глаза так, что сами стали похожи на религиозных старух из какого-то фильма. А потом объяснили мне, что я должен сделать. 50. Важатка і завуч закацілі вочы так, што самі сталі падобныя на рэлігійных старых з нейкага фільма. А потым вытлумачылі мне, што я павінен зрабіць.

 

Партнёр — menu.by
Партнёр — Кафэ “Грай”
Партнёры — Кісларод
Партнёр — Цэнтр Кола
Партнёр — Сувеніры пра Беларусь
Партнёры — Трэці Сектар
Партнёр — Падароск
Партнёр — Будзьма
Партнёр — Viapol
Партнёр А-100
Кнігарня Логвінаў
Партнёр — Velcom па-беларуску
Партнёр — Лятучы ўніверсітэт
Партнёр — Галерэя Ў
Інфапартнёр — kniharnia.by
Інфапартнёр — Новы час
Інфа-партнёр — Разам
Інфа-партнёр knihi.by
Інфа-партнёр tuzin.fm
Інфапартнёры — ЭўраБеларусь
Інфапартнёры — Радыё Рацыя
Інфапартнёры — Нашыя Дзеткі
Інфапартнёр — Белсат